X
تبلیغات
زولا

  چاپ

تاریخ : پنج‌شنبه 25 فروردین‌ماه سال 1390 در ساعت 15:59



مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد
عالم از ناله عشاق مبادا خالی
که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد
پیر دردی کش ما گر چه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد
محترم دار دلم کاین مگس قندپرست
تا هواخواه تو شد فر همایی دارد
از عدالت نبود دور گرش پرسد حال
پادشاهی که به همسایه گدایی دارد
اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد
ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق
هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد
نغز گفت آن بت ترسابچه باده پرست
شادی روی کسی خور که صفایی دارد
خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند
و از زبان تو تمنای دعایی دارد


دل می رود  چاپ

تاریخ : دوشنبه 15 فروردین‌ماه سال 1390 در ساعت 11:53

دل می رود...

ای ساربان آهسته ران، کارام جانم می رود
وان دل که با خود داشتم، با دلستانم می رود

من مانده ام مهجور از او، بیچاره و رنجور ازو
گویی که نیشی دور ازو، در استخوانم میرود

گفتم به نیرنگ و فسون، پنهان کنم ریش درون
پنهان نمی ماند که خون، بر آستانم می رود

محمل بدار ای ساروان، تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان، گویی روانم می رود

او می رود دامن کشان، من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان، کز دل نشانم می رود

برگشت یار سرکشم، بگذشت عیش ناخوشم
چون مجمری پر آتشم، کز سر دخانم می رود

با آنهمه بیداد او، وین عهد بی بنیاد او
در سینه دارم یاد او، یا بر زبانم می رود

باز آی و بر چشم نشین، ای دلستان نازنین
کاشوب و فریاد از زمین، بر آسمانم می رود

شب تا سحر می نغنوم، واندرز کس می نشنوم
وین ره نه قاصد می روم، کز کف عنانم می رود

گفتم بگریم تا ابل، چون خر فروماند به گل
وین نیز نتوانم که دل، با کاروانم می رود

صبر از وصال یار من، برگشتن از دلدار من
گرچه نباشد کار کم، هر کار از آنم می رود

در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می رود

سعدی فغان از دست ما، لایق نبودی بی وفا
طاقت نمی آرم جفا، کار از فغانم می رود

 

به ما چه که عید ه....  چاپ

تاریخ : سه‌شنبه 9 فروردین‌ماه سال 1390 در ساعت 17:27
        عید است ساقیا قدحی پر شراب کن             دور فلک درنگ ندارد شتاب کن‏
              
زان پیش‌تر که عالم فانی شود خراب              ما را ز جام باده گلگون خراب کن‏

             
 خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد           گر برگ عیش می‏طلبی ترک خواب کن

        
      روزی که چرخ از گل ما کوزه‏ها کند                 زنهار کاسه‏ء سرما پر شراب کن‏

           
   ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم                با ما به جام باده‏ء صافی خطاب کن‏

           
   کار صواب باده پرستی است حافظا               بر خیز و عزم جزم به کار صواب کن