با این که گرفته رنگ غم بال وپرم 

ای کاش به سمت بیکران ها بپرم

باید بروم که آسمان منتظر است

من شاعرم و اسیر جایی دگرم... 

شعراز دوستم استاد حاجی بنده

        شالوده ام از تضاد بود از اول  

         ابعاد مرا عشق به هم ریخته بود  

         روحم به تنم گشاد بود از اول

یک عمر تو زخمهای ما را بستی 

هر روز کشیدی به سر ما دستی  

شعبان که به نیمه میرسد ! آقا جان 

ما تازه به یادمان می آید هستی ...

اینم یک سال پیش....